Immortals!!

Mickey Rourke, Mickey Rourke, Mickey Rourke – The king Hyperion! He would take the soul out of you!

Although Immortals is just the third film directed by Indian born Tarsem Singh, the storyline, and the editing is appreciable with very good effects. Based on the Greek mythology the movie takes you into a mesmerizing fantasy world.

King Hyperion declares war on humanity as his prayers goes unanswered by the Gods and Theseus (Henry Cavill) displays bold heroism to stop Hyperion. At the end, with the help of Epirus Bow, Hyperion invades Phaedra’s temple and releases Titans. Furious by the act the Zeus come to the Earth and fight with the Titans while Theseus fights with Hyperion.

Personal words:-
One realize how similar the Greek, the Roman and the Hindu mythologies are.

My favorite of all the characters:-
King Hyperion. Mickey Rourke is impeccably terrorizing!!

ದೇವಿಯೋ? ದೆವ್ವವೋ?

ಸತ್ತೆನೋ ಕೆಟ್ಟೆನೋ ಎಂದು ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಹೋಗಿ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಜೈಲಿನ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸಿದೆ, ಕಾಣುತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕೋಣೆಯ ಕಿಟಕಿಗೆ ಕಲ್ಲೆಸೆದೆ, “ಗೇಟ್ ತೆಗೆಯೋ…!’ ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೂಗಿದೆ. ಸದಿಲ್ಲ. ಕೈ ಬೆವರಿತ್ತು. ತಾರಕಕ್ಕೇರಿದ ಎದೆ ಬಡಿತ  ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು….

 

♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦ ಸ್ವಲ್ಪ ರಿವೈಂಡ್ ಮಾಡಿದರೆ ♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦♦

 

೨೦೦೮. ಇಂಡಿಯನ್ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್   ಆಫ್ ಸೈನ್ಸ್(IISc)ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತಿದ್ದ ದಿನಗಳವು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ದಾಟಿತ್ತು. ಸಂಶೋಧನಾಲಯದ ಕೊನೆಯ ಬತ್ತಿಯನ್ನು ನಂದಿಸಿ ಬೀಗ ಜಡಿದು ನನ್ನ ಲತ್ಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ ಏರಿ ಜೈಲಿಗೆ ಹೊರಟೆ. ಯಶವಂತಪುರದ ಒಂದು ಗಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದನೇ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿತ್ತು  ನಮ್ಮ ಜೈಲು (ಹಾಸ್ಟೆಲು). ಸಂಶೋಧನಾಲಯದಿಂದ ಜೈಲಿಗೆ ಸುಮಾರು ಎರಡು ಕಿಲೋಮೀಟರಷ್ಟು ಸೈಕಲ್ ತುಳಿಯಬೇಕಿತ್ತು. ಯಾಕೋ ಏನೋ ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಒಳಗಡೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ರಶ್ಯಾದ ಬ್ಲಾಕ್ ಡಾಲ್ಫಿನ್ ಜೈಲಿನ ಚಿತ್ರಣ ಕಣ್ಣೆದುರಿಗೆ ಬರುತಿತ್ತು. ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರಸನ್ನ ಭಟ್ಟನಿಗೊಂದು  ಒಂದು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಪುನಃ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಪುನಃ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಎಂದಿತು BSNL ಹುಡುಗಿ…. ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಒಂದೆರಡು ಮಿತ್ರರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. “ಪ್ರಸನ್ನನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಎಬ್ಬಿಸ್ರಪ್ಪ, ಏಳ್ತಾ ಇಲ್ಲ ಮಗ” ಎಂದೆ. ಸೈಕಲ್ ವೇಗ ಜೋರಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳೂ ಜೋರಾದವು….

 

ಯಶವಂತಪುರದ ಬೀದಿ ನಾಯಿಗಳೆಂದರೆ ಚಿಕಾಗೋ ಗ್ಯಾಂಗ್ಸ್ಟರ್ ಗಳಂತೇ…ರಾತ್ರಿಯಾದ ಕೂಡಲೇ ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಬಾರು ಶುರು. ನನ್ನಂಥ ‘ಮುಗ್ಧ’ನನ್ನು ಅಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುವುದು ಅವುಗಳ ಹವ್ಯಾಸ. ಗ್ಯಾಂಗ್ಸ್ಟರ್ಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸತ್ತೆನೋ ಕೆಟ್ಟೆನೋ ಎಂದು ಕಾಲ್ಮೆಟ್ಟು ತುಳಿದು ಜೈಲು ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಗೇಟ್ ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಹರ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಜೊತೆವಾಸಿ ಪ್ರಸನ್ನ ಭಟ್ಟ ನನ್ನ ಫೋನ್ ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಜ್ಜುತ್ತ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಂದ ಜೈಲಿನ ಸೆಂಟ್ರಿ ಚಂದ್ರು (ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಮಾಲಿ).  ಚಂದ್ರು  ಡಿಟ್ಟೋ 7UP ಬಾಟಲಿಯ ಮೇಲಿರುವ ಚೊಂಗನಂತಿದ್ದ. ಅತಿ ಸಪುರವಾದ ಮೈಕಟ್ಟು, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಪ್ಪಿನ ಮೈ ಬಣ್ಣ, ಜಿಕ್ಕಾದ ಬಾಳೆಕಯಿಯಂಥ ಮುಖ, ಗುಂಗರು ಕೂದಲು, ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡ. “ಈಗ ಬತಾವಾ?..ಇಂಗ್ ಅಂದ್ರ ಎಂಗೆ?” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಗೇಟ್ ತೆಗೆದ. ಸೈಕಲ್ ಒಳಗೆ ಹತ್ತಿಸಿಟ್ಟು ಕೋಣೆ ನಂಬರ್ ೪೭ನ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದೆ. ಝಾಡಿಸಿ ಒದ್ದೆ. “ಪ್ರಸನ್ನಾ…ಲೇ ಭಟಾ….” ಎಂದವನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಾರಿ ಕರೆದಿರ್ಲಿಕಿಲ್ಲ. ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಘೋರ ನಿಶ್ಯಬ್ದತೆ ಮನೆ-ಮಾಡಿತ್ತು. ಚಂದ್ರು ಬಂದು “ಅದ್ಯಾಕ್ ಅಂಗ್ ಬಡ್ಕತಿಯ? ಅಂಬುಲನ್ಸ್ ಕರ್ಸಬೇಕಾ?” ಎಂದ. ದುಗುಡ ಹೆಚ್ಹಾಗಿ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳೆರಡೂ ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದವು. ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನ ವಿಫಲವಾಗಿತ್ತು. ಬೆಚ್ಚನೆ ಮಲಗಿದ ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಗೊರಕೆಯ ಜುಗಲ್ ಬಂದಿ ನನ್ನನ್ನು ಲೇವಡಿ ಮಾಡಿದಂತಿತ್ತು. ಐದು ನಿಮಿಷ ಶೂನ್ಯನಾದೆ. ಕೋಣೆಯೊಳಗಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಬುಸುಗುಡುವ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿ ಒಮ್ಮೆ  ಬೆಚ್ಚಿದೆ!!…..

 

ನನ್ನದು, ಪ್ರಸನ್ನನದು ಸುಮಾರು ಆರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಚಡ್ಡಿ ದೋಸ್ತಿ. ಒಂದೇ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದೇ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಜೀವರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ  ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗಾಗಿ ಹಕ್ಕಿ ಹಾರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ಹಾಸ್ಟೆಲಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಮುದಿಯಾಗಿ ಅಳಿದು ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ಒಸಾಮಾನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಓಬವ್ವನವರೆಗೂ ಹಾಸ್ಯ, ಗಂಭೀರ-ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ…ಒಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದುದೆಲ್ಲವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ಇವನ ನಿದ್ರಾ ಶಕ್ತಿಯ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ ನನಗೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕೋಣೆ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ ರೋಹಿತ್ ಅಲಿಯಾಸ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಪ್ರಸನ್ನನ ಜೊತೆವಾಸಿ. ಎಲ್ಲದನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೂ ಭಟ್ಟನ ನಿದ್ರಾವಿಪರೀತವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನನ್ನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ…ಕರ್ಮ, ನಾನು ತೆರಬೇಕಾಯ್ತು. ಪಾಪಿ, ಗಿಡುಗ, ಹದ್ದು, ಡಿ ಕೆ ಬೋಸ್, ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗು ಅಂತೆಲ್ಲ ಶಪಿಸುತ್ತ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಒದ್ದು ಇನ್ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ  ರೂಂ ಖಾಲಿ ಇದ್ಯಾ ಅಂತ ವಿಚಾರಿಸಿದೆ. “ಇಂಗಾಯ್ಸ್ ಬಾ.. ನನ್ ರೂಮ್ನಾಗ್ ಮಾತ್ರ್ ಒಂದ್ ಮಂಚ ಖಾಲಿ ಅಯ್ತೆ”  ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಾಚಿಬಿಟ್ಟ ಚಂದ್ರು. ಒಮ್ಮೆಯೇ ಪಾದ ತಣ್ಣಗಾಯಿತು….ಇನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತರೆ ಸತ್ತೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಜೈಲ್ನಿಂದ ಸೈಕಲ್ ಹೊರತೆಗೆದು ಬಂದ ದಾರಿಗೆ ಸುಂಕವಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಾಪಸ್ ಹೊರಟೆ…. ನಿದ್ರೆ ನನ್ನನ್ನು ತೂಕಡಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು. ದೂರದಲ್ಲಿ ಬೊಗಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾಯಿಯೊಂದು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಗುರ್ರ್ ಎಂದಿತು.

 

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಚಳಿ, ನಿದ್ದೆ, ಕೋಪ ಮತ್ತು ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳ ಸಂಗಮವು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಾಗಿತ್ತು. ಸಂಶೋಧನಾಲಯದಿಂದ ಶುರುವಾದ ಸಂಶಯ ನಿಜವಾಗಿತ್ತು. ಬಡ್ಡಿ ಮಗ, ಹಿಂದಿನ ದಿನವೂ ಹೀಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯದೇ ನಾನು ವಾಪಸ್ ಸಂಶೋಧನಾಲಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮಲಗುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದ. ಈ ಬಾರಿ ಬಾಗಿಲ ಚಿಲಕ ತೆಗೆದಿಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಭಂಡ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿದ್ದ. ಸಂಶೋಧನಾಲಯ ತಲುಪುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿತ್ತು. ತಂಗಾಳಿಯೊಡನೆ ವಿಹ್ವಲಗಳೆಲ್ಲ ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಇವನನ್ನು ಬಾಳಸಂಗಾತಿ ಎಂದು ನಂಬಿದ ಹೆಣ್ಣು ಗೋವಿಂದ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿ ಕಿಸಿಕಿಸಿ ನಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟೆ. ಸಂಶೋಧನಾಲಯದ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು, ಕುರ್ಚಿಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿಟ್ಟು ಅದರ ಮೇಲೆ ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸಿದೆ.  ಆದರೆ ಆ ದಿನ ಒಂದು ಮಾತ್ರ  ಮೊದಲು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದದ್ದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಯ್ತು – ನಿದ್ರಾದೇವಿಯೋ? ದೆವ್ವವೋ?

The thin line

One of worst skills I have is writing. That is ONE OF THE WORST THING I CAN DO. If you still want to proceed you are at your own risk. “Writers, like teeth, are divided into incisors and grinders.”  Certainly, I don’t want to become a grinder. Many things were running in my mind for quite some time with regards to blogging. One of them were movies!! A serious movie freak would usually follow the movies of best directors. Secondly actors. I belong to the second category. Leonardo DiCaprio, Al Pacino, Robert De Niro are my favorites. I always fancy about movies based on true stories. Let me begin with Exorcism of Emily Rose.

 

After a long list of crappy movies, director Scott Derrickson has hit a lucky button by making Exorcism of Emily Rose which is based on a true story. The story of Anneliese Michel(Emily Rose) has rocked the world with shock and sorrow while the religious groups and scientific community have come up with their respective views. Storyline revolves around the court case that was filed by the State against Pastor Ernst Alt(Father Moore) for negligent homicide of Emily Rose after he performed “The Great Exorcism”. Self-proclaimed agnostic defense lawyer Erin Bruner (Laura Linney in the movie) struggles to let her client free while she encounters mysterious events in her personal life. Story narration is good with frequent flipping of scenes to what actually had happened. There are some gut wrenching devilish scenes too.  Father Moore is finally found guilty but was let walk free by the judge based on jury recommendation. Anneliese Michel’s demonic possession, exorcism, followed by her death  received wide public and media attention but more so is the court drama that followed. However the movie do not give you an idea of how long she had suffered.  Michel began hearing voices and seeing demonic entities in 1968 (when she was 17) and passed away asleep on July 1st 1976. A beautiful German college going girl had turned into a  gore hellion. Can you imagine,  someone suffered from a bizarre demonic grimaces for 8 long years before succumbing to a painful death !!!

 

Fall, 1970,  3 a.m, Kilingenberg, Germany. It was a bone wrecking cold outside when all of a sudden devil faced Anneliese Michel rose from her bed as if some invisible hand pushed her back lifting her halfway. Her eye balls were jet black. Her hairs lye scrambled like wires on her shoulders. Mouth wide open, her gums looked blackish as if she  had drunken some grape juice a while ago. Rattling dual voice from Anneliese’s throat emerge echoing through the house..as she started speaking in unheard dead languages. Pastor Ernst Alt and Father Arnold Renz(who was not mentioned in the movie) performed rigorous rituals of exorcism during which, she escaped through the window into the near by barn.  After repeated command by the Pastor,  demon inside Michel spit out ferociously-Ani hu sheshokhen betokh Cain! (I am the one who dwelt within CAIN), Ego sum qui (in?)habitavit in Nerone (I am the one who inhabited Nero), enoikesa paroithen en Iouda, (I dwelt before within Judas), Und ich [war] mit Legion, (And I was with Legion), Ana Belial (I am Belial). Anneliese Michel named 6 demons (from Bible) that had possessed her in Hebrew, Latin, ancient Greek, German and Aramic respectively before she went on to say in English And I am Lucifer, devil in the flesh!!

 

(During the exorcism, pastor recorded Michel’s voice. Here is the clipping)


(More details are available here: http://en.wikipedia.org/wiki/Anneliese_Michel ; www.fotofetch.com ; www.chasingthefrog.com/reelfaces/emilyrose.php ; )


                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                               10 years ago a similar incident happened in a small village called Betthageri, Kumta Taluk of Karnataka, India. It was a common practice for brothers and cousins to stay together in a single house. However my elders stayed in different houses but all within a stone’s throw from each other. Bhaarati is a cousin of my dad, a very close relative of mine.  After conceiving two children, Bharati, during her mid 20s, started behaving strangely. She saw someone standing near the door all the time. The shadow of a devil sitting on her neck appeared only to her. Disturbed with whimsical mood changes, Bhaarati ran from corner to corner of the house. Hysteric devilish  act of hers scared the hell out of whole family! Damn hungry Bhaarati ate meals that is enough for 10 at a shot!! spoke vulgar words to the family elders. The devil inside Bhaarati claimed herself as one of the family elder’s sister who had committed suicide 60 years ago in a near by pond. Once the devil  said-“Nange kuntshingya heltitri alda? torste na yaru heli!! (you all had fun calling me “kuntshingya” right? I will show you who I am).

 

During their youth, the family elders eve teased the now-dead-women who was actually disabled. She used to leap while walking like a kuntshingya (must be a wild animal in western ghats of India). The spirit was spitting vengeance on the family elders through Bhaarati. What astonished over smart, non-devil believer guys like me and my sister was how come she can spell out the exact nickname that was used by the elders during their youth? No one in the family ever mentioned to Bhaarati about that woman who committed suicide many years ago. Eventually she was cured of the demon by some rituals.

 

Although Michel’s case was worst than Bhaarati, there was a striking commonality between the two. Both spoke something which they never heard of.  Michel never learned so many ancient languages. Bhaarati wasn’t even born when the unsatisfied women had committed suicide. Is it true that they were actually possessed? Do the demons really exist? I do not intend to disbelieve such nonsense just because it is “cool to be a non-believer”. Anneliese Michel was diagnosed with grand mal epilepsy, a condition that causes severe seizures. There was a speculation that the condition could be due to multiple personality disorder. “Some doctors have suggested that many of Michel’s symptoms are consistent with, and suggestive of, mental disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV-TR) section on dissociative disorders, and/or with behaviors observed in patients with these disorders, such as the temporary adoption of bizarre, rigid body postures (dystonia); the use of the first-person plural pronoun we to describe one’s self; the markedly dilated pupils not explained by any external stimuli; full or partial amnesia; the emergence of distinct personalities among the demons; Michel’s feeling as though her body was acting outside her volition (depersonalization); fear or rejection of sexuality; the persistence of these symptoms despite medical treatment, and in absence of any known medical cause; and many others” (stolen from Wikipedia).

 

In the case of Bhaarati, no medical diagnosis was done. Her parents were firm believers of angels and demons. What interests me is the fact  that she was cured of the demon by priests and rituals but not medication. I remember a psychological thriller Bhool Bhulaiya (remake of Manichitrathazhu), where in a psychiatrist performs an intriguing experiment to treat a multiple personality disorder patient. The movie is influenced by a tragic incident that occurred  in 19th century to a famous Travancore family. A must watch if you are into such real life thrillers. Coming back to the point, there is a very thin line between demonic possessions and mental illness.  But if you dig down deeper there is no such line at all.